گاهي اوقات خودم را مي‌بينم كه در اتاقي در يك خانه نشسته‌ام و مشغول مطالعه و پژوهش بر روي موضوعات مورد علاقه خويش هستم. در حالي‌كه كامپيوتر اتاقم يك موسيقي زيبا و مورد علاقه من را پخش مي‌كند. در اين تصوير روزبه‌اي كه پشت كامپيوتر نشسته هيچ دغدغه‌اي به جز كاري كه مي‌كند ندارد.
اين رويا و بخصوص بخش دغدغه‌هاي ذهني آن بزرگترين بخشي است كه ما را از دنياي حقيقي متمايز مي‌كند. در زندگي روزمره آن چه سبب مي‌شود از هر وضعيت دلخواهي روياگونه نباشد اين است كه دغدغه‌هاي كارهاي مانده، مشكلات حل نشده، پروژه‌هاي تحويل نشده، غم نان و . . . مانند يك باران دائمي مغز آدميان را بمباران مي‌كنند و اگر آدمي توانايي كنار گذاشتن انها را داشته باشد فراري در كار نيست. آب باران جمع شده سيلي مي‌شود و شما را ناگهان مورد حمله قرار مي‌دهد.
افراد را مي‌شناسم (خودم در برخي از موارد) كه براي فرار از اين وضعيت پناه بر مخدرهاي ادبي و فرهنگي مي‌برند. من سرگرمي‌هايي نظير مجموعه كتاب‌هاي هري‌پاتر، سريال‌هايي مانند Lost و Prison Break و . . . فيلم ديدن در حد خفگي، بازي كردن بخصوص از نوع FIFA، بازي‌هاي استراتژيك، بازي‌هاي معماگونه را در دسته مخدرهاي ادبي قرار مي‌دهم و استفاده از آنها را تقبيح نمي‌كنم ولي پناه بردن به آنها از ترس باران ياد شده فقط سيل را قوي‌تر مي‌كند.
اين رويا و بخصوص بخش دغدغه‌هاي ذهني آن بزرگترين بخشي است كه ما را از دنياي حقيقي متمايز مي‌كند. در زندگي روزمره آن چه سبب مي‌شود از هر وضعيت دلخواهي روياگونه نباشد اين است كه دغدغه‌هاي كارهاي مانده، مشكلات حل نشده، پروژه‌هاي تحويل نشده، غم نان و . . . مانند يك باران دائمي مغز آدميان را بمباران مي‌كنند و اگر آدمي توانايي كنار گذاشتن انها را داشته باشد فراري در كار نيست. آب باران جمع شده سيلي مي‌شود و شما را ناگهان مورد حمله قرار مي‌دهد.
افراد را مي‌شناسم (خودم در برخي از موارد) كه براي فرار از اين وضعيت پناه بر مخدرهاي ادبي و فرهنگي مي‌برند. من سرگرمي‌هايي نظير مجموعه كتاب‌هاي هري‌پاتر، سريال‌هايي مانند Lost و Prison Break و . . . فيلم ديدن در حد خفگي، بازي كردن بخصوص از نوع FIFA، بازي‌هاي استراتژيك، بازي‌هاي معماگونه را در دسته مخدرهاي ادبي قرار مي‌دهم و استفاده از آنها را تقبيح نمي‌كنم ولي پناه بردن به آنها از ترس باران ياد شده فقط سيل را قوي‌تر مي‌كند.
